Wijsheid komt met de jaren zeggen ze. Goed, ik ben vijfentwintig en mag die wijsheid waar ze het over hebben dan misschien nog niet verwachten, maar toch als ik nu terugkijk op mijn leven heb ik al best wel wat lopen worstelen. Met onder andere vragen als waarom voelde ik me zoals ik me voelde, wat vreemde angsten (angst voor onweer, in grote groepen zijn en autorijden), mijn ambitieuze-ik, mijn perfectionistische-ik, mijn verantwoordelijke-ik, kortom gewoon mezelf dus.

Hoewel wijsheid niet te koop is, zou ik toch niets liever af en toe een blikje wijsheid opentrekken. Ik zou dat blikje wijsheid dan openen voor alle momenten dat ik bijvoorbeeld net iets te hard door werk en mijn verantwoordelijke-ik het wint van mijn ik-wil-tijd-voor-mezelf-ik. Ik zou het blikje ook openen voor alle momenten waarop ik twijfel over of ik het wel goed doe hier op aarde en voor alle grote levensvragen die tot mij komen over de liefde, mijn toekomst, mijn vrijheid, mijn manier van leven ten opzichte van het milieu en mijn dromen. Of wanneer -voor de zoveelste keer- mijn verlegen-ik of mijn onhandige-ik zichzelf laat zien en ik op zo’n moment mezelf de wijsheid gun om die minder-leuk-kanten van mezelf gewoon te accepteren. 

Echter lijkt het er toch echt op dat wijsheid met de jaren komt, niet te koop is en dat het alleen door tijd en door ervaring tot ons komt. Gelukkig ontdek ik steeds meer dat het leven niet zo ingewikkeld hoeft te zijn en dat er voor veel dingen geen noodzaak bestaat om me er druk over te maken.

Hetgeen wat ik de afgelopen jaren heb geleerd te doen om mijn leven enigszinds simpel te houden, is aanwezig zijn en opmerken. Bijvoorbeeld door te mediteren en door regelmatig stil te zijn en mijn gedachten waar te nemen. Wanneer ik mezelf onzeker, verdrietig, boos of down voel hoef ik alleen maar gewaar te worden van mijn gedachten en deze op te merken en te observeren. Het in strijd gaan met deze gedachten, ze overdenken, er boos op worden of ze net als een bal die je onder water wilt houden weg te duwen, werkt niet. De oplossing voor mij en ik hoop voor iedereen die de vijfentwintig heeft bereikt (of welke leeftijd dan ook natuurlijk), ligt hem in het opmerken en observeren van gedachten. Er naar kijken en nagaan hoe je je voelt en waarom je je zo voelt, schept rust. 

Als ik mijn gedachten zie als voorbijgaande wolken, ontstaat er afstand tussen wie ik ben en wat ik denk. Als ik dat niet doe, word ik zo’n gedachte-wolkje en vindt er identificatie plaats met dat wat ik denk en tegelijkertijd met het ego. Die identificatie zorgt voor vertroebeling van de geest en maakt dat ik onnodig lang blijf hangen in iets wat ik niet ben: ik ben niet de emotie, ik ben niet zelf het probleem, de gedachte of de pijn die ik ervaar. Dat blijven hangen aan iets schept onnodig lijden, immers komt een groot deel van ons gedrag voort uit dat wat zich afspeelt in onze mind. Als we onszelf denkbeeldig loskoppelen van alles waar we bijna als vanzelfsprekend aan vasthouden zijn er geen problemen en komen we tot het besef dat we niets meer en niets minder zijn dan enkel puur bewustzijn. 

Wijsheid komt met de jaren. En toch, zonder te zeggen dat ik mezelf nu wijs vindt (want ik weet het ook niet), kun je denk ik jong-oud-wijs worden door bijvoorbeeld te mediteren, elke dag een levensvraag aan jezelf te stellen (gewoon omdat het kan) of door veel in de natuur te zijn waar je onderbewustzijn de ruimte krijgt om dingen als leegte, dankbaarheid, inspiratie en helderheid te ervaren. Jong-oud-wijs worden. Misschien is het iets waar we stiekem op dit moment allemaal zo hard voor werken en vroeg ons bed voor uit komen. Waarvoor we rond onze pubertijd alles doen en uittesten om onszelf die wijsheid vervroegd te gunnen en waarvoor we onvrijwillig soms in een burn-out belanden. Of misschien is juist het tegenovergestelde waar: leven we bewust voorbij het idee dat we oud en wijs moeten worden om de simpele reden dat het hebben van geld, een relatie, werk en veel vind-ik-leuks op social media op dit moment belangrijkere levensdoelen zijn. Bovendien schept het niet bezig zijn met levensvragen of het onbekende voor sommige van ons denk ik ook juist een vorm van rust. 

Hoe dan ook, wijsheid is iets moois, iets magisch en iets waar ik mijn geduld graag meer voor zou willen opofferen. Wijsheid heeft geen agenda, echter kunnen we wel degelijk wijsheid in ons leven halen door tijd te zien als een cadeau. Ook door het toepassen van een paar slimme trucjes kunnen we wijsheid meer in ons leven halen. Het opmerken en het oefenen van steeds meer aanwezig zijn doet me goed, dus ik denk dat het wijs is hiermee door te gaan…

Wat denk jij?

Hug,

Sara

Waardevol artikel? Help ons mee om iedereen goed te leren omgaan met zijn of haar gevoeligheid. Dit doe je door onze content te delen op sociaal media of via de deel-knop. Heb je een vraag over jouw gevoeligheid? Wij bespreken jouw vraag in de Gevoelig Zijn podcast! Ga naar gevoeligzijn.nl/vraag<3 Gevoelig Zijn

Foto: © Gevoelig Zijn