Onlangs kreeg ik vanuit liefde een woord aangereikt. Dat woord was ‘durf’. Het is iets dat ik me ter harte neem. Want durven, dat is niets meer dan doorgaan terwijl je bang bent. Terwijl de angst in vele vormen probeert je te weerhouden iets te doen, maakt durf, of moed, dat je het tóch doet. Angst kan heel sterk zijn en is vaak gebaseerd op een trauma (meestal uit je jeugd) met als doel te voorkomen dat het trauma nog een keer plaatsvindt. Het ligt opgeslagen in je lichaam en uiteindelijk zal het lichaam daarop ook gaan reageren. Angst houdt je ontwikkeling tegen omdat het wil dat er niets verandert. De huidige situatie is misschien niet ideaal, maar wel bekend en dus veilig. Wil je daar iets aan doen, dan is het eerst zaak te durven veranderen en onderzoeken.

De angst controleert

Tot nog niet zo heel lang geleden ontbrak het mij vaak aan moed. Ik heb ontdekt dat mijn diepste angst is om verlaten te worden en alleen achter te blijven. Als een gevolg daarvan was ik bang om mensen te kwetsen. Ik deed wat ze wilden of in ieder geval wat ik dacht dat ze wilden. Gehoorzaamheid was mijn motto. Daarnaast deed ik mijn uiterste best om niet op te vallen, ik was altijd ‘gemiddeld’. Nooit was ik de beste, nooit de slechtste. Nooit verhief ik mijn stem om boven de rest uit te komen, meestal zweeg ik.

Ik was anders, gevoeliger, en viel daardoor buiten de groep. Daarom plaatste ik een dikke muur om mezelf om alle emoties buiten te houden. Zo konden de emoties me ook niet meer overspoelen. Ik durfde niet meer te voelen, want daarin was ik anders dan anderen en afwijken betekende misschien wel afwijzing. Bovendien voelde ik onbewust stemmingen aan en dat verwarde me. Dit alles maakte dat ik de verbinding met andere mensen niet aan durfde en altijd oppervlakkig bleef. Diepere gesprekken waren aan mij niet besteed, diepere relaties ook niet.

De bodem bereikt

Het was pas na een burn-out dat ik me realiseerde dat er echt wat moest veranderen. De bodem was bereikt. Ik ging op zoek naar mezelf en vond de moed werkelijk naar mezelf en mijn gedrag te kijken. Ik durfde mijn gevoel te accepteren, toe te laten en de kracht daarvan te gebruiken. Ik was niet langer bang mijn angsten onder ogen te komen en durfde er op te vertrouwen dat ik het aan zou kunnen.

Herken de angsten

Maar voordat ik kon durven mijn angst onder ogen te zien en zelfs te weerstreven moest ik eerst mijn angsten kennen. Daarin kwam de volgende stap van het durven: de moed om naar mijn angsten te kijken. Ze zijn namelijk zo ingesteld dat ze onherkenbaar lijken. Ze sturen de gedachten in je hoofd aan en daarmee de soms heftige emoties die aan die gedachten vast zitten. Angst leidt je aandacht van hun kern af want angst wil niet herkend worden. Maar hoe deed ik dat? Hoe vond ik wat niet gevonden wilde worden? Het antwoord lag en ligt in de stilte in mezelf.

Op zoek naar de stilte

Mijn hoofd zit vol met gedachtes de hele dag door. Niet persé slechte of negatieve gedachten, ik kan ook denken aan het avondeten, aan die verjaardag volgende week of aan mijn werkdag. Het lastige is dat die gedachten nogal aanwezig zijn. De veel subtielere zaken die vanuit mijn ziel komen worden totaal overstemd. De enige manier om die te kunnen horen is door de gedachten te laten verstommen. Ik ging in meditatie, op zoek naar de stilte. Dat gaat niet vanzelf, het vergt oefening, maar na een aantal keer merkte ik dat de gedachten langzaamaan verdwenen. Het helpt ook om te zorgen dat er stilte om me heen is. Midden in het bos is het een stuk makkelijker de stilte te vinden dan middenin een drukke straat.

Gaan voelen

Toen ik die stilte eenmaal gevonden had ging ik voelen. Ik ben immers gevoelig, het is mijn kracht. In mijn lijf voelde ik waar een emotie zat en ik liet die emotie toe, omarmde en accepteerde haar. Ze waren best wel eens heftig, maar ze verdwenen zodra ik accepteerde dat ze er waren en deel van me uitmaakten. Als ik dat gedaan had kwam ik weer in de stilte maar op dat moment wist ik waarom ik die emotie had. Mijn hart fluisterde het me in. Ook hier kwam het weer neer op durven. Durven naar de emotie toe te gaan en hem volledig te voelen. Het ging elke keer voorbij en ik voelde me beter als het zover was. Mijn hart, mijn ziel kan me precies vertellen wat er nodig is, maar alleen als ik de stilte opzoek en volledig in het nu ben. De moed die nodig is, weet ik nu, ligt in mij opgesloten en is te vinden in de stilte.

Heb de moed

Ik heb het gedaan. Je leest nu mijn allereerste stukje dat ik heb gebaseerd op slechts één woord. Ik heb de moed gehad de angst op te vallen, veroordeeld en afgewezen te worden achter me te laten. Ik durfde mezelf bloot te geven. Ik vind het nog steeds eng, maar ik laat me er niet meer door tegenhouden. Iets wat ik vroeger niet gedurfd zou hebben, iets wat ik zou laten verzanden in excuses om het niet te hoeven doen. Maar ik put moed uit het feit dat ik in mijn hart voel dat het juist is mijn ervaringen te gaan delen.

Ik moest eerst keihard onderuit gaan om te durven veranderen en te kiezen voor mezelf en een pad van ontwikkeling. Ieder is echter uniek en misschien werkt het wel anders voor jou dan voor mij. Ik ben er echter van overtuigd dat voor iedereen geldt dat in de stilte de antwoorden liggen en de kracht om moedig te zijn. Je gevoeligheid kan daarbij van grote waarde zijn.

Waarvoor heb jij moed nodig? Heb je al eens gezocht in de stilte? Wanneer heb je grote moed vertoond? Omarm jij je gevoeligheid? Stel jezelf eens deze vragen en kijk wat het met je doet.

Liefs,

Stefan van Langeveld

Waardevol artikel? Help ons mee om iedereen goed te leren omgaan met zijn of haar gevoeligheid. Dit doe je door onze content te delen op sociaal media of via de deel-knop. Heb je een vraag over jouw gevoeligheid? Wij bespreken jouw vraag in de Gevoelig Zijn podcast! Ga naar gevoeligzijn.nl/vraag. <3 Gevoelig Zijn

Foto: © Claudia Hendriks