Na het lezen van het boek De kracht van het nu, van auteur Eckhart Tolle, was ik even stil. Ik sloeg het boek dicht en zat ruim twintig minuten voor me uit te kijken. Het boek leek mijn geest te hebben opengebroken en mijn lichaam zo licht te hebben gemaakt dat het voelde alsof ik elk moment kon weg zweven. Ik kan niet anders zeggen dan dat het voelde alsof ik, na al die jaren van onderzoek binnen en buiten in mijzelf, nu begreep wat verlicht zijn betekende. Bliss (gelukzaligheid) wordt omschreven als een toestand waarbij je in een hogere staat van Zijn verkeerd en waar meditatie goeroes het altijd over hebben. Mijn toestand en mijn lichaam waren overgenomen door een gevoel van vrede, licht en liefde.

De gele en eenvoudige kaft van het boek had mijn aandacht getrokken en ik was onschuldig begonnen met de eerste bladzijde, maar als snel kon ik het boek niet meer wegleggen. Ik had er twee dagen aan gewijd om het boek woord voor woord in mij op te nemen. Toen ik het uit had gelezen, had ik het gevoel dat ik het leven en de waarom van mijn problemen ineens begreep. De waarom van mijn problemen was ik namelijk zelf. Ik nam deze conclusie met beide handen aan, en ja, dat deed ook een beetje pijn. Vooral het besef dat mijn leven niets meer en niets minder was dan een afspiegeling van mijn gedachten die grotendeels werden gevormd door mijn ego. Het ego dat altijd wilt, moet, vindt en verlangt en dat zich overal en aan alles (liefde, geld, macht, prestaties, spullen, denken…) vast wilde klampen.

Na een minuut of dertig verdween beetje bij beetje het lichte gevoel en kwam ik los uit de deze hogere staat van zijn. Toen ik volledig uit het momentum van Bliss ontwaakte, werd ik overvallen door vragen die in de leegte van mijn gedachten tentoon werden gesteld. Wat moest ik met het feit dat ik opeens door had dat niemand minder dan ikzelf de maker was van de film die ‘het leven’ heten? Is mijn leven daadwerkelijk een afspiegeling van mijn gedachten, en zo ja wat zijn gedachten dan precies?

Alles valt op zijn plek
Soms lijkt het alsof je na het lezen van een boek of het kijken van een film de wereld in een keer begrijpt. Alsof alles waar je jaren over hebt gedaan, in een keer allemaal op zijn plek valt. Bliss is een toestand van vrede, liefde, zachtheid en bovenal van eenheid. Althans zo heb ik het ervaren. Bliss wordt op verschillende manieren ervaren. Voor mij was het een gevoel van hogere sensitiviteit: alsof alles in een keer helder is en je de waarom vragen van het leven in een keer kunt beantwoorden.

We identificeren onszelf bijna altijd met ons lichaam, onze gedachten en onze omgeving. Bijna nooit zijn we bij bewustzijn in een staat van niet-denken. Daarom voelt Bliss zo geweldig lekker. Het is een ultieme ontspanning van de geest. Voor mij was het een volmaakt gevoel dat erg op het gevoel lijkt wanneer ik na een zware klim de top van een berg bereik en verrast wordt door een magistraal uitzicht. Het lijkt dan net of ik nooit heb afgezien en het nooit zwaar heb gehad tijdens die klim. Alsof mijn lichaam nooit moe is geweest. Ik voel me dan ‘natural high’.

“We kunnen in hogere sferen zijn omdat we er meestal niet zijn. We kunnen denken omdat we ook niet kunnen denken. En we kunnen voelen omdat we ook niet kunnen voelen. Niets bestaat alleen als er iets anders wel bestaat. En zo ging ook het moment van Bliss weer aan mij voorbij. Het bewustwordingsproces is een proces van komen en laten gaan, van niet verwachten en er aan de andere kant extreem naar verlangen om het vervolgens ons eigen ego er in te herkennen en los te laten.”

Alles heeft een begin en een einde
We ervaren het ook als we intiem zijn met de ander. Als we dichterbij elkaar komen zijn woorden overbodig en neemt de stilte het over. Het denken wordt dan als bijna vanzelfsprekend uitgeschakeld. Je lichaam komt los van de grond en het universum neemt het van ons over. Alles lijkt perfect. We denken niet meer aan de oorlog die er elders op de wereld is, we vergeten onze eigen belangrijkheden en geven ons over aan het (volledige) moment. Wanneer je in deze zogenaamde toestand bent, lijkt Ieder moment een eeuwigheid te duren en tegelijkertijd ben je je er van bewust dat er ook ergens een einde zal ontkiemen. Het leven lijkt een komen en gaan te zijn van dingen die we ervaren. Toch heeft alles een begin en een einde, net zoals een Bliss moment. Als we begrijpen dat alleen Bliss kan bestaan dankzij de eindigheid die het met zich meedraagt, kunnen we het streven er naar misschien meer los gaan laten en komt ons ego letterlijk ‘vrij’ van het laatste waar het zich (nog) aan vastklampt.

Hoe ga je verder?
Maar hoe ga je verder na zo’n ervaring? Hoe voorkom je dat je door deze ervaring meer afstand voelt tot anderen die niet zo’n ervaring hebben gehad? En je gevoel wellicht niet begrijpen? Ik weet nog goed dat ik na deze ervaring geen idee had hoe ik dit met anderen moest delen. Hoe moest ik het onder woorden brengen terwijl ik dat zelf niet kon? Hoe moest ik erover vertellen zonder dat anderen dachten dat ik gek aan het worden was? Ik had een simpele oplossing hiervoor bedacht: ik besloot er niet over te praten.

Twee jaar lang heb ik met het gevoel rondgelopen dat ik iets bij me droeg waar de meesten van mijn leeftijd (ik was toen zeventien jaar) geen kennis mee hadden gemaakt. Enerzijds voelde ik me anders dan de rest, een buitenbeentje, anderzijds voelde ik me een met alles en iedereen. De ervaring had mij het inzicht opgeleverd dat als we los komen van het ego, er alleen liefde over blijft. En liefde sluit niemand uit.

Toen ik na twee jaar opnieuw kennis maakte met dit gevoel tijdens een solo hike ergens aan de grens van Duitsland, besloot ik mijn twee ervaringen te delen. Hoewel ik de woorden niet echt kon vinden, kon mijn omgeving zien dat het wat met me had gedaan. Ik vroeg ze hoe ze dat zagen, ze zeiden allemaal: ik zie het in je ogen. Praten met mijn omgeving hielp mij om mijn ervaring te verwerken en te onderzoeken hoe anderen hiermee omgingen.

Uit mijn omgeving verkreeg ik drie lessen:
1. Mediteer: niet alleen op een kussen voordat je de dag start maar ook als je staat te wachten in de supermarkt, in de trein zit op weg naar het volgende station of je in een ingewikkelde situatie dreigt te komen die je als onprettig ervaart. Mediteer zo vaak als je kunt en doe het op je eigen manier. Wanneer je vast probeert te houden aan de methodiek van een ander geef je je ego de kans om zich aan het idee van ‘zo moet het’ vast te klampen.

2. Stel vragen zonder een antwoord te verwachten: door open vragen te stellen in stilte of aan ervaringsdeskundigen, kom je los van al je opvattingen, conclusies en ideeën over het leven tot nu toe. Het niet-weten is misschien wel de moeilijkste en meest kwetsbare houding die je kunt aannemen in het leven. Het stellen van heldere en open vragen breekt je geest open waardoor je steeds meer gaat voelen welke richting het leven met jou op wilt gaan. Volg je de richting van het leven dan laat je ruimte voor het ontstaan van het leven in plaats van dat het ego (je gedachten) het leven voor je gaat maken.

3. Verwacht niets: Verwacht niet dat je ooit de verlichting zal gaan bereiken en dat er ooit een moment van Bliss aan jou zich zal openbaren. Een verwachting van iets hebben is een middel van het ego om zich ergens aan vast te klampen. Hiermee gaat het alles uit de weg wat te pijnlijk is om gezien te worden. Als we Eckhart Tolle mogen geloven, dan is het juist de pijn die het pad naar verlichting voor ons open breekt. Verwacht niets en kijk de pijn, als je deze tegenkomt, recht in haar ogen aan.

Ik hoop dat je na het lezen van mijn ervaring en tips, verder de verwondering mag opzoeken die het leven voor jou in petto heeft.

Veel geluk,

<3 Sara Eenhoorn

Waardevol artikel? Help ons mee om iedereen goed te leren omgaan met zijn of haar gevoeligheid. Dit doe je door onze content te delen op sociaal media of via de deel-knop. Heb je een vraag over jouw gevoeligheid? Wij bespreken jouw vraag in de Gevoelig Zijn podcast! Ga naar gevoeligzijn.nl/vraag<3 Gevoelig Zijn